Onze geliefde als spiegel

Waarom vallen we nu net op die ene persoon? Als we dat proces zouden kunnen analyseren en beheersen dan hoeven we geen teleurstellende relaties meer aan te gaan en we vallen niet meer op foute mannen of labiele vrouwen.

Gelukkig is de aantrekkingskracht die de ander op ons uitoefent een mysterie en niet te sturen. Het gaat er in ons leven ook niet over dat we zonder slag of stoot in een gespreid bedje van een volmaakte relatie terecht komen. Als dat onze wens is dan gaan we aan iets voorbij dat het leven tot een avontuurlijke onderneming maakt: de mogelijkheid om te ontwikkelen aan en met de ander.

In een vorig blog schreef ik over ‘de ander dat ben jij’, vanuit het perspectief van de eenheid van alle verschijnselen. Als we zo, vanuit die eenheid, leven zijn we verlicht, maar dat is voor weinigen nog weg gelegd. Wij bewandelen bijna allemaal de weg van geleidelijke bewustwording en zelfinzicht. Op die weg kan het hulp zijn om onze geliefde af en toe als een spiegel van onszelf te beschouwen. Je kijkt dan naar je partner en je doet net alsof je jezelf in de spiegel ziet. Tegen alles dat je vervolgens waarneemt over de ander zeg je ‘ik’. Je ziet bijvoorbeeld in je partner haar eerlijkheid en oprechtheid, en vervolgens besef je of zeg je hardop ‘ik ben eerlijk en oprecht’. Of je ziet van hem zijn doorzettingsvermogen en ondernemersgeest en je bevestigt aan jezelf dat je die vermogens hebt.

Waarom kan dat een onthullende of ondersteunende oefening zijn? Onze partner kan karaktertrekken hebben die wij ook bezitten, maar die wij in onze jonge jaren hebben weggestopt. Wij herkennen dus eigenlijk iets van onszelf in de ander en we worden daardoor aangetrokken. We hebben bijvoorbeeld eigenschappen als krachtig voor onszelf opkomen, speelsheid, of het vermogen om boos te worden in onszelf afgewezen en onderdrukt, maar we voelen ons half bewust of onbewust aangetrokken tot juist die eigenschappen in de ander. We bewonderen onze geliefde dan in de manier waarop die zich assertief kan presenteren of om haar spontaniteit, terwijl wij onszelf verlegen voelen en onhandig in het sociale verkeer.

Wat we in de spiegel van onze partner zien kan ook een omdraaiing zijn van een dominante eigenschap van onszelf. We zijn bijvoorbeeld ongeduldig en snel oordelend over een ander en onze partner is juist heel geduldig en ontvankelijk en open naar anderen. Ook hier kan de oefening om ‘ik’ te zeggen tegen wat je in de spiegel ziet een hulp zijn door deze eigenschap van de ander meer bij een eigenschap van je eigen psychische palet te maken. Klassieke voorbeelden van polaire paren zijn rationeel tegenover gevoelsmatig en dwingend tegenover zwichtend, extravert en introvert.

Wat bij veel stellen kan plaats vinden is dat ze de weggestopte delen van zichzelf niet toelaten en in zichzelf ontwikkelen en vervolgens hun ‘vergeten kwaliteit’ overlaten aan de ander. Zo kan bijvoorbeeld de verlegen man zich helemaal toevertrouwen aan de sociale vaardigheid van zijn geliefde. Zij regelt de contacten, onthoudt de verjaardagen en zorgt voor gezelligheid in huis. Hij laat dat aan haar over en is veilig in zijn ‘rustige’ zelf. Zij vindt rust bij hem van haar drukke geregel en haar volle sociale agenda. Zo blijft iedereen keurig in zijn rol, maar zeer waarschijnlijk is dat niet de diepste wens van de ‘rollenspelers’ en wil hij eigenlijk ook deelnemen aan het sociale verkeer en zij wil rust meer in zichzelf kunnen vinden.

Maar als we binnen dit soort polariteiten ook nog eens agressief/defensief zijn ingesteld dan kunnen we de ander verwijten gaan maken. In het vorige voorbeeld kan de man gaan klagen dat er telkens zoveel mensen en onrust in huis wordt gehaald en dat er te veel aandacht aan anderen wordt besteed en niet aan hem. Zij gaat hem verwijten dat hij geen enkel initiatief neemt en zich altijd terugtrekt en dat hij een saaie Piet is. Als we zo gaan inhaken dan verdedigen we onze eigen pool in de polariteit tegenover de ander en de spanning kan zo juist opgevoerd worden in plaats van dat het polaire een bron van expressie is.

Meestal willen we ten diepste hetzelfde kunnen wat onze geliefde zo vanzelfsprekend doet en wat we, soms heimelijk, in de ander bewonderen. We willen ook opgaan in die vlotte vanzelfsprekende uitwisseling met anderen, makkelijk kunnen lachen en grapjes maken. We willen helemaal niet op de achtergrond ons aangeleerde en zelf opgelegde rolletje spelen. Maar ja, het vraagt moed om van jezelf te kunnen waarnemen dat je dat wilt en vervolgens ook nog eens om dat gebied te betreden dat je nog niet hebt ontwikkeld en waar je onzeker over bent. Maar het is wel de enige bevrijdingsweg van een stuk van jezelf dat ondergeschoven is geraakt.

Als laatste in dit spel van ‘spiegeltje, spiegeltje aan de wand’ kun je gaan letten op wat je de ander verwijt. Als je ook dan eerst een paar keer in jezelf ‘ik’ tegen die verwijten zegt, zal je merken dat je een sleutel in handen krijgt om je eigen drijfveren en verlangens te leren kennen. Het is namelijk altijd jouw bril waardoor je kijkt, jouw wezen van waaruit dat verwijt ontstaat.

In ons relatieleven spelen dus op allerlei fronten polaire krachten. Naast de seksuele aantrekkingskracht is er een psychische en ten diepste zal er een spiritueel magnetisme werkzaam zijn, het mysterie dat zijn werking doet. Als we het spel van de polariteiten kunnen spelen en ons er aan kunnen overgeven dan zal dat bijdragen aan het volledig aarden in dit leven en tegelijkertijd je besef activeren dat je opgenomen bent in het grotere verband waarin de polariteit eenheid wordt. Je doorziet dan dat het spel hulpmiddel was en een opstap naar jouw vrij wording.

tekening Albert Hennipman (De Ruimte ontwerpers: http://bit.ly/WaIGXL)

Reageren? Klik hier...