Liefde (1)

Bij het bloggen over ons liefdesleven is het vaak makkelijker om de probleemkant daarvan te belichten dan bijvoorbeeld het wonder ervan te beschrijven. En natuurlijk is de opzet van deze blogs om elkaar te ondersteunen bij het verkrijgen van inzicht in de belemmeringen die we zelf opwerpen om open en liefdevol in onze relatie te staan. Maar de essentie van onze liefdesrelatie ligt in de liefde zelf en valt daar dan ook wat zinnigs over te zeggen?

Voor het opwekken, verkrijgen en geven van liefde bestaat geen handleiding, geen abc-tje. Er is geen omschrijving wat het wel is en wat niet. En toch weten we het, we kennen het, en we weten als het ontbreekt, stagneert of juist als het stroomt, als het vanuit ons overvloeit of ons compleet vervult.

In ons leven zijn we vanzelfsprekend gericht op onze eerste behoeften en de eerste activiteiten die daarmee in verband staan. Meteen als we opstaan kan zich een lijstje in ons hoofd vormen van zaken die verderop in de dag aan de orde zijn en dat lijstje kan al gestalte krijgen als we voor de spiegel staan met een tandenborstel in ons mond. Het leven, de kinderen, ons werk, het is als een grote draak die ons elke dag weer consumeert. Soms kan alleen ons bed in de avond een zucht van verlichting aan ons doen ontsnappen, een kort moment van diepe ontspanning en verbondenheid met onszelf.

En natuurlijk zijn er dan ook nog al die zaken die we los van de dagelijkse gang der dingen aan onszelf opleggen: onze ambities, (sociale) verplichtingen, dingen die we vinden dat we moeten doen of waarvan we vinden dat die erbij horen. We hollen dus ook nog eens langs onze eigen prikklok en stempelpunten.

Het is helder dat je geen liefde kunt ervaren als je samenvalt met het geratel in je hoofd. Je  bent niet in liefde als je je zorgen te serieus neemt en full time bezig bent te slagen in dit leven. Als je alleen in een doe-modus staat en niet open bent, kan je geen liefde ervaren. Ook niet als je heel erg IK bent. Als je diep verzonken bent in een emotie gaat de liefde aan je voorbij.

Je zou kunnen zeggen dat het/ons leven veeleisend en vol is – of we maken het dat. En op de een of andere manier gedijt liefde daar maar moeilijk in. Ons hart gaat veel makkelijker open als we met aandacht in het leven staan en innerlijk rustig zijn.

Liefde is in essentie onvoorwaardelijk, maar een aantal voorwaarden helpt dus wel en rust en aandacht zijn daar twee van. Er is nog een essentiële voorwaarde, die mogelijk lastig is om te accepteren en dat is dat we pijn en lijden hebben leren kennen. Onze ziel, ons hart, heeft de slijping van het leven in verlies en tegenslag ervaren en bij voorkeur ook de oplossing ervan. En we hebben geleerd om ons hoofd te buigen naar ons hart waardoor we weten wat overgave is.

Soms lijkt liefde meer het eindproduct te zijn van een raffinageproces. Het is een destillaat, of een residu. Je vindt het onderin de put. In de diepste aanvaarding. Je vindt het soms ten einde raad, of in stilte, met jezelf. Als we het in ons hart ervaren dan heerst er vrede in onszelf, dan ervaren we harmonie met het leven en kunnen we ontspannen in alle hoedanigheden die het leven voor ons aanneemt – ook als er tegenslag is. Maar we kunnen liefde niet forceren. Het rijpt met de jaren.

Maar is het waar dat liefde een ‘eindproduct’ is? Overkomt het ons dan?

In het lange gedicht van Oriah Mountain Dreamer staat o.a.:
Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet,
wat ik graag weten wil is waar jij voor gaat
en of jij het aandurft oog in oog te staan met de verlangens van je hart.
Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Maar wel of je het aandurft voor gek te staan omwille van de Liefde,
omwille van de dromen, omwille van het avontuur dat Leven heet.

Als we liefdevol zijn dan geeft dat iets weer over een diepe (misschien niet altijd bewuste) keuze die we hebben gemaakt over het leven zelf. Net als in een liefdesrelatie is er een beginpunt in mij. Om in liefde te kunnen zijn dient er een hartgrondig ‘ja’ in mij aanwezig te zijn naar het Leven en de manifestaties ervan, net zoals er een hartgrondig ‘ja’ in mij aanwezig is naar mijn geliefde. Dat ‘ja-woord’ zet mij vrij en maakt me open naar de Liefde die is, die de manifestatie van dit leven is.

Alles wordt in beweging gezet door liefde,
Liefde zonder begin of einde –
De wind danst door toedoen van de sferen
De bomen dansen door de wind.
Rumi

(wordt vervolgd)

Hartelijke groet, Felix

tekening Albert Hennipman (De Ruimte ontwerpers: http://bit.ly/WaIGXL

Reactie toevoegen