Uitreiken naar de ander

De mate waarin we kunnen uitreiken naar onze geliefde weerspiegelt onze volwassenheid en ons vermogen tot compassie en liefde. Deze capaciteit is in onze liefdesrelatie mogelijk de diepste basis om het goed te hebben met elkaar. 

In mijn begeleidingswerk ben ik gefascineerd door het fenomeen waarbij een liefdesrelatie langzaam in een diep dal terecht is gekomen en waar het toch helder is dat beide partners nog in elkaar vervlochten zijn en je zou kunnen zeggen van elkaar houden. Want als je elkaar haat en met elkaar vecht dan zet je diepe emoties in en het gaat dan om de bekende munt met de twee kanten (wat zou het een zegen zijn als we de een-voudige diepte van die munt konden inzien). Beide partners hebben in zo’n situatie, als je ze zo hoort, ongelofelijk veel redenen om de ander niet meer te zien zitten. Het dreigement van uit elkaar gaan is al vele malen over en weer gegaan en het wordt ook ingezet om de ander onder druk te zetten. 

Meestal hebben de partners van elkaar al monsters gemaakt en zijn al die verwijten intussen ook nog eens helemaal terecht! Een boze, wrokkige man of een voortdurende kijvende vrouw is inderdaad geen pretje. ‘En hij is toch ook zo’n geweldige eikel, ik zal je vertellen wat hij laatst…’ 'De ander wil jou niet meer, veracht je zelfs, dus je bent wel helemaal mesjogge als jij die ander, die jou niet ziet zitten, gaat liefhebben….. kom zeg!’. 

En hemeltjelief, wat heeft het allemaal een averechts effect, de boosheid, het verwijt, de dreigementen, de terugtrekking, het elkaar straffen met van alles en nog wat en vaak ook met dat wat het pijnlijkste kan treffen, het ‘ik vind jou niet meer aantrekkelijk en seks hoef ik al helemaal niet met je!’

Waarom kiezen we liever voor het laten afglijden van onze relatie in dagelijkse strijd boven het naar elkaar uitreiken: ons kenbaar maken, onderzoeken wat er gaande is, vragen stellen aan de ander waar hij/zij aan lijdt, hem/haar uitnodigen, aangeven welke verlangens er in jou leven, open onderzoek naar de waarheid (wat die ook moge zijn) van onze relatie? 

Het wonderlijke is dat deze weg van afkalving de meest veilige weg is. Het is bijna altijd hetzelfde verhaal en dat is dat we niet gekwetst willen worden en dat we in angst leven dat de ander ons niet lief zal hebben als we onze behoeftige natuur tonen. Of het is de angst dat we afgeserveerd worden als we werkelijk aangeven wat het gedrag van de ander met ons doet. Meestal zijn we veel meer onzeker en behoeftig dan we zichtbaar maken. 

Waarom speelt het ego allerlei rollen? Vanuit één niet onderzochte veronderstelling, één fundamentele vergissing, één onbewuste gedachte: 'Ik ben niet goed genoeg' (Eckhart Tolle) 

Dat ‘niet-goed-genoeg’ en de angst om gekwetst te worden zit vaak diep in ons gebakken, maar er kan iets gaan opbloeien als we daar gewoon naar kunnen kijken en als we het van/in onszelf accepteren. We gaan dan weer stromen, niet alleen psychisch, maar ook energetisch, fysiek. Het roept allerlei prettige dingen in ons wakker, zoals mededogen naar onszelf en dus ook naar de ander en bovenal bescheidenheid (we hoeven dus geen grote jongen meer te zijn, of een dynamische alles-zijnde-doende-en-kunnende, sexy vrouw). Allemaal helende zaken, want we kunnen gewoon zijn wie we zijn. 

Mijn eerder genoemde fascinatie zit hem met name in het omkeringspunt: Hoe, wanneer, waardoor maakt een van de geliefden een stap, een uitreikende beweging naar de ander. Een stap die alleen kan voortkomen uit de diepe beslissing dat dit afglijden afgelopen moet zijn. Dit besluit dient ook nog eens ondersteund te worden door vastberadenheid, want er is een patroon ontstaan van reageren op elkaar en de ander zit daar nog in en ziet jouw verzoenende beweging in eerste instantie als manipulatie, een manoeuvre waar vast iets achter zit. Dus jouw inzet kan makkelijk weer de volgende ruzie inleiden ‘nou probeer ik je een keer open en positief te benaderen en dan reageer je zo cynisch’ – ja, dat cynisme is al heel lang het patroon, dus dat dendert nog wel even door en daar moet je dan tegen bestand zijn om niet zelf weer in terug te vallen.

Conflict eindigt daar, waar je vanuit een niet-defensieve houding en liefde naar iemand kunt luisteren, voorbij ‘ik heb gelijk en jij bent fout’, vanuit een plek waar je de huidige ervaring van het leven van iemand anders volledig kunt eerbiedigen, hoe absurd of onaardig het ook klinkt. Conflict eindigt daar, waar je open kunt blijven, terwijl je door de ander als fout wordt gezien, zelfs al ben je er vrij zeker van dat jij gelijk hebt. Conflict eindigt daar, waar je stopt te pretenderen alle antwoorden te hebben en in plaats daarvanluistert, wérkelijk luistert.   Jeff Foster 

We weten nu dat de munt van liefde ook de munt is van haat en afkeer. En we beseffen dat iedereen eigenlijk geliefd, erkend en liefdevol aangeraakt wil worden. Dan kunnen we beginnen dat uit onszelf in te zetten – echt zonder iets terug te verwachten – dus in het besef dat we alleen staan, alleen in ons uitreiken naar de ander….die ander die ons misschien gaat testen om uit te vinden of we echt wel bij hem of haar willen blijven, de ander die zichzelf mogelijk nog onvoldoende kan liefhebben en dus jou daarvoor nodig denkt te hebben.
Als we ons zo puur kenbaar maken dan kunnen we in een nieuw gebied terecht komen van onszelf, er gebeurt iets dat ons onverwacht oplicht en ondersteunt…..we staan bij een bron die we nog niet kenden… er ontstaat een gevoel van vervulling en diepe blijdschap….het is alsof we voor het eerst echt open gaan….vanuit onszelf…..verbonden en in open contact met alles en iedereen…. ten diepste vrij....

En mogelijk neemt de storm tussen ons en onze geliefde langzaam af, gaat vervolgens ook de wind liggen en dwarrelt het opgezweepte stof langzaam neer …. alles op een heel andere manier dan we hadden verwacht. De uitnodiging wordt aanvaard om rustig de zaken samen te overwegen, om uit te spreken en de teleurstellingen zonder verwijt te delen. Er vindt open uitwisseling plaats waarin waarheid wordt gesproken…..een zucht van verlichting en ontspanning golft ongezien door de ruimte, langs de kinderen, onze naasten….

Hartelijke groet, Felix

tekening Albert Hennipman (De Ruimte ontwerpers: http://bit.ly/WaIGXL)

Reactie toevoegen